استرونژیلوئیدس استرکورالیس

استرونژیلوئیدس استرکورالیس نوعی کرم گرد از خانواده نماتودهاست که می تواند باعث عفونت جدی به نام استرونژیلوئیدازیس شود. این عفونت می تواند روده ها، ریه ها، پوست و سایر اندام های بدن انسان را درگیر کند. در این مطلب توضیح خواهیم داد که استرونژیلوئیدس استرکورالیس چیست، چگونه افراد را مبتلا می کند، علائم و عوارض استرونژیلوئیدازیس چیست، چگونه تشخیص داده شده و درمان می شود و چگونه می توان از آن پیشگیری کرد.

استرونژیلوئیدس استرکورالیس چیست؟

استرونژیلوئیدس استرکورالیس یک کرم انگلی است که از خانواده Strongyloididae است. به آن کرم نخی نیز می‌گویند، اگرچه این نام می‌تواند به انواع دیگر کرم‌ ها نیز اشاره داشته باشد. استرونژیلوئیدس استرکورالیس عمدتاً در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری جهان یافت می شود، اما می تواند در ماه های تابستان در مناطق معتدل نیز رخ دهد. این بیماری در مناطق روستایی، مناطق با بهداشت ضعیف، محیط‌های آسایشگاه ها و در میان گروه‌های به حاشیه رانده شده اجتماعی شایع‌تر است.

استرونژیلوئیدس استرکورالیس یک چرخه زندگی پیچیده دارد که بین مراحل زندگی آزاد و انگلی متناوب است. در مرحله زندگی آزاد، کرم بدون میزبان در خاک زندگی می کند و تولید مثل می کند. در مرحله انگلی، کرم انسان یا سایر حیوانات را مبتلا می کند و در روده آنها زندگی می کند. این کرم همچنین می‌تواند باعث خود آلودگی شود، به این معنی که می‌تواند همان میزبان را بدون ترک بدن مجدداً آلوده کند.

لارو فیلاریفرم استرونژیلوئیدس استرکورالیس
لارو فیلاریفرم استرونژیلوئیدس استرکورالیس

استرونژیلوئیدس استرکورالیس چگونه افراد را آلوده می کند؟

افراد می توانند با تماس با خاک آلوده به استرونژیلوئیدس استرکورالیس آلوده شوند. این کرم شکلی لاروی به نام لارو فیلاریفرم دارد که با تماس با خاک می تواند به پوست انسان نفوذ کند. سپس لارو وارد جریان خون می شود و به ریه ها می رود و در آنجا باعث سرفه شده و بلعیده می شود.

لارو به روده کوچک می رسد و در آنجا به یک کرم ماده بالغ تبدیل می شود. کرم ماده از طریق پارتوژنز (بدون جفت گیری) تخم هایی تولید می کند که به لاروهای رابدیتیفرم تبدیل می شوند. این لاروها می توانند از طریق مدفوع خارج شوند یا با نفوذ به دیواره روده یا پوست اطراف مقعد باعث خود آلودگی شوند.

علائم و عوارض استرونژیلوئیدازیس چیست؟

بسیاری از افراد مبتلا به استرونژیلوئیدس استرکورالیس هیچ علامتی ندارند. با این حال، برخی از افراد ممکن است این علایم را تجربه کنند:

  • درد یا سوزش شکم
  • اسهال یا یبوست
  • سرفه
  • کهیر
  • کهیر نزدیک مقعد
  • استفراغ
  • کاهش وزن

این علائم معمولاً دو هفته پس از عفونت اولیه ظاهر می شوند. با این حال، آنها همچنین ممکن است دیرتر یا به طور متناوب رخ دهند.

در برخی موارد، استرونژیلوئیدازیس می تواند منجر به عوارض جدی شود، به ویژه در افراد دارای سیستم ایمنی ضعیف، مانند مبتلایان به HIV/AIDS، سرطان، پیوند اعضا یا مصرف استروئیدها یا سایر داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی. این عوارض عبارتند از:

  • سندرم هایپرانفکشن: این وضعیتی است که در آن کرم به سرعت تکثیر می شود و در سراسر بدن پخش می شود و باعث آسیب شدید به اندام ها و بافت های مختلف می شود. می تواند باعث ذات الریه، مننژیت، سپسیس، خونریزی و مرگ شود.
  • عفونت منتشر: این وضعیتی است که در آن کرم به جز روده ها و ریه ها به سایر قسمت های بدن مانند مغز، قلب، کبد، کلیه ها، چشم ها و پوست مهاجرت می کند. می تواند باعث التهاب، آبسه شود.
  • ائوزینوفیلی: این وضعیتی است که در آن سطح ائوزینوفیل ها، نوعی گلبول سفید که با انگل ها مبارزه می کند، به طور غیر طبیعی در خون یا بافت ها بالا است. ائوزینوفیلی می تواند باعث واکنش های آلرژیک، التهاب و آسیب اندام شود.

استرونژیلوئیدازیس چگونه تشخیص داده می شود؟

استرونژیلوئیدازیس را می توان با روش های مختلفی تشخیص داد، مانند:

  • آزمایش مدفوع: این شامل جستجوی لارو رابدیتی فرم استرونژیلوئیدس استرکورالیس در نمونه های مدفوع زیر میکروسکوپ است. با این حال، این روش ممکن است خیلی حساس نباشد، زیرا ممکن است لارو در هر نمونه مدفوع وجود نداشته باشد یا ممکن است با سایر کرم ها اشتباه گرفته شود.
  • آزمایش خون: این آزمایش شامل اندازه گیری سطح ائوزینوفیل ها یا آنتی بادی های ضد استرونژیلوئیدس استرکورالیس در خون است. با این حال، این روش ممکن است خیلی اختصاصی نباشد، زیرا ائوزینوفیلی یا آنتی بادی ها ممکن است توسط سایر انگل ها یا شرایط ایجاد شوند.
  • آزمایش سرولوژی: این شامل تشخیص آنتی ژن ها (پروتئین ها) استرونژیلوئیدس استرکورالیس در خون یا سایر مایعات بدن با استفاده از تکنیک الایزا (ELISA) است. این روش نسبت به روش‌های قبلی حساسیت و ویژگی بیشتری دارد، اما این روش نیز ممکن است خطاهایی داشته باشد.
  • آزمایش مولکولی: این شامل شناسایی DNA استرونژیلوئیدس استرکورالیس در نمونه های مدفوع با استفاده از تکنیکی به نام واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) است. این روش بسیار حساس و خاص است، اما ممکن است گران باشد و نیاز به تجهیزات تخصصی داشته باشد.

استرونژیلوئیدازیس چگونه درمان می شود؟

این بیماری را می توان با داروهای مختلفی درمان کرد، مانند:

  • ایورمکتین: این داروی ضد انگلی است که اشکال بالغ و لاروی استرونژیلوئیدس استرکورالیس را از بین می برد. معمولاً به صورت یک دوز خوراکی تجویز می شود، اما ممکن است در برخی موارد نیاز به تکرار داشته باشد.
  • آلبندازول: این داروی ضد انگلی دیگری است که اشکال بالغ و لاروی استرونژیلوئیدس استرکورالیس را از بین می برد. معمولاً به صورت دوز خوراکی برای سه تا هفت روز تجویز می شود.
  • تیابندازول: این یک داروی ضد انگلی قدیمی است که اشکال بالغ و لاروی استرونژیلوئیدس استرکورالیس را از بین می برد. معمولاً به صورت دوز خوراکی برای دو تا سه روز تجویز می شود. عوارض جانبی بیشتری نسبت به ایورمکتین یا آلبندازول دارد، مانند تهوع، استفراغ، سرگیجه و سردرد.

افراد مبتلا به سندرم هایپر اینفکشن یا عفونت منتشر ممکن است به مراقبت های حمایتی مانند جبران مایعات، اکسیژن تراپی، آنتی بیوتیک تراپی و درمان با استروئیدها را نیاز داشته باشند. در مواردی لازم است بیمار در بخش مراقبت های ویژه بستری گردد.

چگونه می توان از استرونژیلوئیدازیس پیشگیری کرد؟

استرونژیلوئیدازیس را می توان با اقدامات مختلفی از جمله:

  1. اجتناب از تماس با خاک یا آب آلوده
  2. پوشیدن کفش و دستکش هنگام کار یا راه رفتن روی خاک
  3. شستن دست ها با آب و صابون پس از تماس با خاک یا حیوانات
  4. شستن میوه ها و سبزیجات قبل از مصرف
  5. جوشاندن یا فیلتر کردن آب قبل از نوشیدن
  6. بهبود بهداشت و آموزش بهداشت در مناطق آندمیک
  7. درمان افراد و حیوانات آلوده
  8. غربالگری افراد در معرض خطر عفونت، مانند مسافران، مهاجران، پناهندگان یا بیماران دچار نقص ایمنی

جمع بندی

استرونژیلوئیدس استرکورالیس یک کرم انگلی است که می تواند باعث عفونت جدی به نام استرونژیلوئیدازیس شود. می تواند روده ها، ریه ها، پوست و سایر اندام های بدن انسان را تحت تاثیر قرار دهد.

می تواند علائم و عوارض مختلفی مانند درد شکم، اسهال، سرفه، بثورات پوستی، کهیر، استفراغ، کاهش وزن، سندرم هایپر اینفکشن، عفونت منتشر و ائوزینوفیلی ایجاد کند. با آزمایش مدفوع، آزمایش خون، آزمایشات سرولوژیکی یا آزمایشات مولکولی می توان آن را تشخیص داد. می توان آن را با ایورمکتین، آلبندازول یا تیابندازول درمان کرد.

با اجتناب از تماس با خاک یا آب آلوده، پوشیدن کفش و دستکش هنگام کار یا راه رفتن روی خاک می توان از آن جلوگیری کرد.
استرونژیلوئیدس استرکورالیس یک کرم انگلی است که در صورت عدم تشخیص و درمان به موقع می تواند مشکلات جدی برای سلامتی ایجاد کند. بنابراین، آگاهی از علائم و نشانه‌های استرونژیلوئیدیازیس، در صورت نیاز به دنبال مراقبت‌های پزشکی و پیروی از اقدامات پیشگیرانه برای جلوگیری از ابتلا یا سرایت عفونت به دیگران است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

9 − دو =